โคตรพีค!! พี่ชายตายได้ไม่นาน..พี่สะใภ้ก็เรียกเข้าไปหาในห้อง!!..แต่คิดไม่ถึงเลยว่า”เธอจะพูดประโยคนี้ออกมา!?” จะทำยังไงดี!

948

พี่ชายผมเป็นพี่ที่แสนดีเสมอตั้งแต่เล็กๆพ่อกับแม่มักจะให้ความสำคัญกับผมก่อนเสมอเนื่องจากผมเป็นลูกคนเล็กซึ่งพี่ผมก็ไม่เคยอิจฉาหรือน้อยใจเลยสักครั้งเขาเป็นคนที่ดีมากๆเสียสละให้ได้ทุกอย่างเพื่อให้คนอื่นมีความสุขเราห่างกันแค่เพียง 1 ปี เรามักจะไปเรียนด้วยกันเสมอตอนผมโดนเพื่อนแกล้ง เขาก็จะคอยเอาตัวมาบัง ออกรับแทนผมตลอดแต่ก็มีหลายครั้งที่ผมต้องกลายเป็นคนออกโรงปกป้องเพื่อเรียกคืนความยุติธรรมให้เขา เนื่องจากเขาจะเงียบๆ ไม่สู้คนจนทำให้ถูกแกล้งอยู่บ่อยๆ

จนกระทั่งเราจะก้าวเข้าสู่วัยมัธยมเนื่องจากพวกเราเป็นเด็กชนบท โรงเรียนส่วนใหญ่ก็มักจะอยู่ในเมืองเมื่อพวกเราทั้งสองสอบติดโรงเรียนดังประจำจังหวัด ทุกคนต่างก็ดีใจแต่ทว่าพ่อกับแม่ไม่มีเงินมากพอที่จะส่งเราทั้งคู่เรียนโรงเรียนในเมืองได้จนสุดท้ายพี่บอกพ่อกับแม่ว่า เขาไม่อยากเรียนแล้วเพราะอยากลดภาระให้ครอบครัวแต่ผมสังเกตได้ว่านัยตาของเขาเต็มไปด้วยความเศร้าหมอง

หลังจากนั้นเขาก็ไปทำงานเป็นกรรมกรก่อสร้างเขาทำงานอย่างหนัก และมักจะส่งเงินมาให้ผมใช้เสมอเขาตั้งใจและพยายามอย่างมากในการทำงานเก็บเงินเวลาผ่านไปจนเมื่อผมเข้าเรียนมหาลัยเขาก็สามารถซื้อรถยนต์มือสองได้สำเร็จตามที่เขาตั้งใจไว้เพราะเขาทำให้ฐานะความเป็นอยู่ของบ้านเราดีขึ้นเรื่อยๆ

เมื่อผมเรียนจบมหาลัยได้เพียงไม่กี่ปี เขาก็แต่งงานภรรยาของเขา ทั้งขาวทั้งสวยตามแบบฉบับของสาวชาวกรุงแม้แต่ผมมองผมยังรู้สึกชอบเธอเลยแต่ผมรู้ดีว่าที่เธอแต่งงานกับพี่ผมเพราะอะไร เธอไม่ได้รักพี่เธอแต่งงานกับพี่เพียงเพราะเห็นแก่เงินของเขาเพียงเท่านั้นพี่ผมอ่อนต่อโลกเกินไป เขาตามผู้หญิงคนนี้ไม่ทันหรอก

ผมทำธุรกิจส่วนตัวและมักจะรับงานโฆษณาของบริษัทต่างๆมาทำที่บ้าน พี่ผมขายบ้านเก่าทิ้ง และไปซื้อบ้านใหม่ในเมือง ทั้งผมและพ่อแม่ก็ย้ายตามไปอยู่ด้วยกันกับเขา ภรรยาของเขาก็ไม่ได้ว่าอะไรเพราะเธอก็ไม่ได้มีปัญหาอะไรกับพ่อแม่อยู่แล้ว

ไม่กี่ปีต่อมา พวกเขาทั้งสองก็มีลูกด้วยกันในฐานะน้องชายอย่างผม ก็ร่วมแสดงความยินดีกับพวกเขาด้วยเช่นกันตั้งแต่เล็กจนโตพี่ผมเขาไม่เคยได้สนุกกับชีวิตเขาไม่เคยได้ใช้ชีวิตเป็นของตัวเอง แม้แต่ตอนแต่งงานแล้วเขายังออกไปทำงานต่างจังหวัดเพื่อหาเงินมาเลี้ยงครอบครัวดังนั้นทุกวันหลังจากทำงานเสร็จผมก็จะมาช่วยพี่สะใภ้ดูแลลูกและความใกล้ชิดทำให้ผมเริ่มรู้สึกดีกับเธอขึ้นมาแต่ก็เตือนตัวเองเสมอว่าเธอคือคนรักของพี่

ยิ่งนานวันสุขภาพพ่อกับแม่เริ่มแย่ลงเนื่องจากไม่คุ้นชินกับการอาศัยอยู่ในเมืองไม่นานพวกเขาก็ย้ายกลับไปอยู่ชนบทเหมือนเดิมส่วนผมก็ทำงานและพักอยู่ที่บ้านของพี่เหมือนเดิม ส่วนพี่ผมก็ 3-4เดือน จะได้กลับบ้านมาทีนึงผมเริ่มค่อยๆรู้สึว่าพี่สะใภ้เธอเริ่มรู้สึกดีกับผมเช่นกันแต่ไม่รู้ว่าผมเองคิดเยอะไปหรือป่าวแต่ทว่าหลายครั้งที่เธอทำเหมือนพยายามจะบอกอะไรบางอย่างกับผม

( รูปภาพประกอบจาก ltn )

ในปีต่อมา พี่ของผมประสบอุบัติเหตุรถชนบนทางด่วนเป็นข่าวร้ายที่สุดในชีวิตของครอบครัวผม ในตอนเกิดเหตุนั้นผมกำลังทำงานอยู่ จู่เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น พ่อโทรมาบอกข่าวร้ายเกี่ยวกับพี่ชายผม ผมรีบออกไปหาพวกเขาทันทีเห็นพี่สะใภ้ร้องไห้เสียใจจนเป็นลมล้มพับลงไป พวกเราแทบใจสลายทำไมพี่ชายผมถึงได้โชคร้ายแบบนี้

หลังจากงานศพของพี่ผ่านพ้นไปทุกอย่างดูเหมือนจะกลับเข้าสู่ปรกติในเวลานี้ผมควรเลือกที่จะกลับบ้านเพื่อไปอยู่เป็นเพื่อนพ่อกับแม่แต่ทุกครั้งที่ผมเห็นหน้าพวกท่านผมยิ่งทำใจไม่ได้ผมกับพี่เราโตมาด้วยกัน เขาเป็นพี่ชายที่ผมรักและเคารพมากที่สุดผมแอบร้องไห้ทุกวันจนถึงเช้า แต่ผมพยายามปิดบังไว้ไม่ให้ใครรู้ผมจะให้พวกเขาเห็นผมอ่อนแอไม่ได้ผมจะต้องเป็นเสาหลักให้พวกเขาแทนพี่

วันนั้นหลังจากทำงานเสร็จผมก็กลับบ้านพี่สะใภ้เรียกผมเข้าไปในห้องเธอบอกในสิ่งที่ผมไม่อยากจะเชื่อว่าจะได้ยินจากปากของเธอเธอก็มีใจให้ผมเช่นกัน เธออยากแต่งงานกับผมและให้เราทั้งคู่ช่วยกันเลี้ยงลูกให้เติบโตไปด้วยกัน

ถึงแม้ว่าผมจะชอบเธอมากและอยากจะคบกับเธอมากขนาดไหนแต่เมื่อเรื่องนี้ถึงหูพ่อกับแม่พวกเขาต่างก็คัดค้านและต่อต้านผมกับเธอทันทีพวกท่านทั้งสองต่างก็รับไม่ได้ที่ผมจะคบกับเธอแถมยังบอกอีกว่าหากเราทั้งคู่จะคบกัน ให้รอพวกท่านทั้งคู่ตายจากไปก่อน ผมรู้สึกผิดกับพี่มาก แต่ผมก็ห้ามความรู้สึกตัวเองไม่ได้เช่นกันผมควรทำยังไงดีควรจะเลือกอะไรดีระหว่างทำตามความรู้สึกของตัวเองหรือทำในสิ่งที่ถูกต้อง??

ขอบคุณบทความดีๆจาก Zliker